A few years ago, Apple sold me a $4,000 computer with a defective graphics chip/logic board. The defective part was the Nvidia 8600M GT GPU, and when it was discovered that the machine was defective, Apple refused to take it back and issue me a refund. Instead, they promised to replace the 8600M GT boards when they failed, up to 4 years from the date of purchase.

Three years later, the board failed, and predictably, Apple refused to replace it. Instead, they used the fact that the machine wouldn’t boot (due to the failed logic board) to deny the repair. Not only that, but in addition, they tried to charge me a hefty sum of money to have it replaced, knowing full well that Nvidia pays for the full repair cost.

Three and a half months ago, after having my repair denied, I announced on this very site that I was going to sue Apple. Reading these lawsuit threats often, many people assumed that I was bluffing or blowing off steam, but true to my word, I did exactly what I said I was going to do. I sued Apple.

I did not take this step lightly, however. In the months following the announcement, I did everything in my power to keep my dispute with Apple out of the court system.
First, I filed a complaint with the Better Business Bureau. In their rebuttal to the BBB, Apple blatantly lied about the diagnostics they had run on my computer, and the BBB promptly closed the case, leaving Apple’s “A+” rating intact.

Next, I spoke with Apple Executive Services … three separate times. Each time, I was told that “We value each customer and hope that they have a positive experience with Apple, and are sorry that you did not have this experience, but you will get nothing.” … or something to this effect.

After that, I sent a demand letter to Apple via certified mail. I informed them that if I did not have my issue resolved within 10 days, I would sue.

Only then, after Apple failed to reply, did I file a Small Claims lawsuit.

Last week, the trial was held.

I arrived at the King County Courthouse shortly after 8am, and about forty five minutes later, the clerk performed roll call. Imagine my surprise when I learned that Apple had sent not one, but two people to represent the company. When Apple told me that I would get nothing, they really meant it.

After calling roll, and before calling the docket, the clerk went down the case list and asked each litigant if they would be willing to try mediation. Mediation keeps cases out of the court system, and keeps the outcomes confidential. This is especially beneficial to companies, as having judgements issued against them by customers is bad PR.

Always one to exhaust all good-faith remedies before resorting to more drastic measures (really, nobody can say I didn’t try my hardest to stay out of court), I agreed to try mediation, and to my surprise, so did Apple.

Since everything said in the mediation room is confidential, I cannot go into details about what happened there, but I will tell you that it failed, and the case was sent back to the courtroom.

In retrospect, I am glad that mediation did fail. After seeing that Apple sent two guys … two guys who were in continuous contact with Apple legal via text and cell … I knew that I was outgunned, outspent, and out-everything elsed. $500,000,000,000 vs. $37 and a pack of chewing gum is not a fair fight. Because of this, I offered settlements that were ridiculously favorable to Apple and unfavorable to myself, but even these were rejected. Thank goodness that they were.

After failing mediation, shortly after 11am, we were called before the judge, sworn in, and I read my opening statement. I said basically everything I’ve been saying on this blog for the last several months. I stuck to the facts, handed my exhibits to the clerk (several printed pages), and was as professional as possible.

When it was Apple’s turn, their representatives opened by throwing a hail mary pass. While holding up the press release outlining the 8600GT replacement program, they claimed that, because the CPU in my MacBook Pro was clocked at 2.6Ghz, and not 2.4Ghz, or 2.5Ghz as stated in the release, that I had a completely different computer … one that was not subject to the 4 year replacement program.

You see, when I ordered my MacBook Pro, I paid about $300 extra for them to up-clock the chip from 2.5Ghz to 2.6Ghz. Yes, it was a classic Apple ripoff, and yes, I was dumb to order it, but I did it, mea culpa.

I had absolutely no idea that it would be used against me in a court of law to explain to a judge why I should not be covered by an extended warranty, and it caught me off-guard. Perhaps, despite everything, I am still a bit naive, because not even I expected Apple to just … lie. At least not in such a silly manner.

Remember, I was not going up against the owner of some taco stand, I was up against the most profitable company in the USA. I honestly expected more than a silly fib.
After listening to Apple, the judge turned to me and asked for my response, and I explained to him, in detail, that the chips, logic boards, and GPUs in all of the MacBook Pro models were the same, regardless of the speed at which the CPUs had been clocked.

Confused, the judge turned to Apple and asked, “Is this true?”

There was some awkward silence as the Apple guys exchanged uncomfortable looks between each other, before one of them finally said “Yes, it is.”

“So, this machine IS covered by the 8600GT repair program?”, asked the judge.

“Yes it is, your honor”, replied Apple.

So, there we were. Not more than 2 minutes into the trial, and Apple conceded to trying to hoodwink the judge.

This is more or less the way the rest of the trial played out. I made a point, Apple rebutted it with something completely off-the-wall and irrelevant, and I explained to the judge why Apple’s rebuttal was nonsense. I took the time to explain everything clearly, I answered all of the judge’s technical questions in detail, and at one point, the judge even declared that he would accept my testimony as that of an “expert witness”.

Apple, well, they didn’t really have a defense. They just kept repeating things like “It’s Apple’s policy to do this”, and “It’s Apple’s position that we do that”. The Apple guys seemed genuinely surprised that I knew as much as I did about computer hardware. I’m not trying to insult iPeople, at least not in this article, but during both mediation and the trial, I realized that Apple has a strong expectation that their users not be tech-savvy and, as such, Apple seems used to infantilizing and bamboozling their customers with silly and nonsensical explanations of highly technical matters.

Years ago, I remember debating the Mac vs. Everything Else issue with a friend of mine, and every time I would bring up the relative attributes of a particular component, he would always respond with “Specs don’t matter!”

I thought he was just being stubborn, but after this experience, I realize that this type of “I don’t care about gigahertz and whatchamajiggers, I just know that Macs use pixie dust and purple elephant dung to make magic!” mentality is a part of the Apple culture from the top down. From the lowest-level sales rep all the way up to the corporate guys.

As the trial went on, I showed the judge evidence that the 8600M graphics cards were known to be defective, I showed him that I had an 8600M in my machine, and I explained to him that, despite their promise to do so, Apple refused to replace my board because it would not boot, and it would not boot because the 8600M had failed.

The judge accepted these explanations, and when he asked Apple what it would cost to replace my logic board if I paid in cash, I interjected and explained to the judge that if Apple replaced only the logic board, it would simply be another logic board with a defective GPU, therefore, such a solution would not be acceptable.

The judge responded by asking Apple if my machine could be fitted with a different GPU, and when they replied “No, that machine will only accept an 8600M GT”, the judge declared my make & model of MacBook Pro to be defective and unrepairable by any means.

Eventually, over the continued objections of the Apple folks (one of the guys kept arguing that I should give Apple one last chance to fix it), I was awarded a cash amount. The amount I was awarded is enough to replace the computer, which means that I should once again have a 17″ laptop. Assuming Apple actually pays me.

Now, I didn’t get everything I asked for. When I filed the suit, I was pissed off, so I asked for the kitchen sink … a refund of Apple Care (which I only purchased when I learned the machine was defective), compensation for loss of use, and even some punitive damages.

Had I been able to show loss-of-use damages, I probably would have gotten them, but the judge awarded what would “make me whole” … essentially, putting me back in the same place that I was before Apple wronged me. This being the case, I received compensation for the machine itself, plus court costs, costs of service, etc.
It was a fair ruling, a little more than I expected actually, and I thanked the judge.

The Apple guys, well, they were none too happy. By the time I stood up, they had already beat a hasty path to the courtroom door. I was going to offer my hand, thank them for their time, and explain that it was nothing personal, but they weren’t interested in any of it.

And that was that.

I guess what they say is true. The sun even shines on a dog’s butthole every now and then, and on this day, I got myself a nice tan.

David faced Goliath, and not unlike the AT&T case a couple of months ago, David somehow, someway, came out on top.

Even though I’m glad it turned out the way it did, one question still nags me:

Why?

Why did it have to come to this?

At one point, the judge asked Apple how much it would have cost them to have simply replaced my logic board when I had taken it in, and one of the Apple guys said “Oh, it wouldn’t have cost us anything, Nvidia foots the bill for each board we replace.”

The judge’s face almost hit the floor as he shot me a quizzical look, to which I just shrugged. I knew that he, and everyone else in the courtroom was thinking the same thing:
If Apple could have replaced my logic board at no cost to themselves, then why in the hell did they drag this out for so long, and why did they send two people to court to try and make sure that I got absolutely nothing? Friends, this is a question I have been asking myself for three months, and it is a question that I do not have the answer to.

You know, I fully respect a person or a company that stands up for himself/itself when they are in the right. It’s the correct thing to do.

What I don’t understand, however, is why Apple fought so hard against me when they were clearly in the wrong. It wasn’t even a judgement call. I knew they were wrong, the judge knew they were wrong, the clerk knew it, the audience knew it, and you could tell … you could just tell that Apple knew it as well.

And what of the shareholders? What should they make of this? Apple’s stock has been an E-ticket ride lately, but this incident should really give shareholders pause. I mean, what kind of judgement are the current leaders of Apple using?

Think about it … instead of repairing my computer under the repair program that they, themselves, announced … at absolutely no cost to themselves … Apple paid two guys to come to Downtown Seattle, and … well … lie, so that I would not have a non-defective computer. When you factor in the time it took them to get here, the time spent in court, and the time to get home, Apple paid two guys a day’s wages to defend this suit.

In addition, instead of paying nothing for the repair, they paid a legal team to oversee the case, and, oh yeah … you guys, the shareholders, are buying me a new computer too. Thanks.

As far as I can tell, Apple spent all of this time and money, solely to be a bully. Was that really money well-spent? I mean, you can almost excuse the holy wars against Adobe, Samsung, Android, and the prototype guys … but a local blogger?

The obsessiveness of crushing all perceived enemies, no matter how big or small, regardless of whether they are wrong or right, should be of concern to all iFans and financiers. It’s getting to the point where it’s really, really just sick.

Gone are the days of the scrappy underdog, throwing a hammer through the window of conformity, and what has emerged is … well, it’s far worse than what it was rebelling against.
Apple has become the Orwellian nightmare that it warned us about some 30 years ago. A huge vehicle of sameness backed by legions of newthink practitioners, gleefully cheering as Big Bully annihilates one thoughtcriminal after another.

Apple may be profitable, but it’s not well. Something is wrong at the highest levels, and if I was strongly tied to the company financially, I might be worried. Although blinded by Apple’s success in the near-term, I don’t think history will judge the company favorably.

Anyway, now comes the hard part.

Collecting the money. A judgement is only a piece of paper. It’s worth nothing if you can’t collect.

If what I have seen from Apple is any guide, they will spend $50 Million to get out of paying my four-figure judgement, simply out of spite. Just how much of the shareholder’s money will Apple end up spending because they tried to screw Seattle Rex remains to be seen.

I’ll fight on, though. No matter how many obstacles Apple throws in my way, I’ll keep going. After all, it’s what I do. I guess you can say I …

Think Different.

Update: Wow, this article really set off a firestorm. I’ve received scores of emails from people who were given the same “it won’t boot so we won’t repair it” explanation that I was, and were forced to pay for the repair out of their own pocket.

This really is a larger suit, perhaps a class-action suit in the making (as much as I detest class-actions for their unfairness toward the class), and I am exploring the possibilities of bringing a second suit against the company for fraud, misrepresentation, etc.

I’m simply astounded by how many people received the same treatment as myself over the 8600M issue.


Πηγή: http://www.seattlerex.com/seattle-rex-vs-apple-the-verdict-is-in/

This man has a 32GB iPhone 4S he bought 500 € on a trip to Turkey. Oddly, once back home he wanted to turn his iPhone to it then displayed continually “Low Battery” (battery empty) on the screen. He then loaded his cell phone but after several hours of charging, the same message indicating a dead battery was then appear. He had therefore decided to dismantle its iPhone 4S and, surprise!


Le plus FAKE des iPhone 4S vient de Turquie από Spi0n

Η κατάσταση είναι γνωστή εδώ και μήνες. Οι καταστροφικές πλημμύρες της Ταϋλάνδης είχαν ή έχουν  διακόψει τις εργασίες σε αρκετά εργοστάσια σκληρών δίσκων με αποτέλεσμα την σήμερον ημέρα, οι τιμές αυτών να έχουν πιάσει... κορυφή, με αύξηση του κόστους κτήσης που ξεπερνάει πολλές φορές το 150%!!!!

Έτσι, ένας ταπεινός δίσκος που προχτές κόστιζε €70, σήμερα μπορεί να κοστίζει παραπάνω από €170! Και όμως αυτό δεν είναι το χειρότερο στην κοροϊδία που υπόκειται σήμερα ο καταναλωτής...


Οι πλημμύρες αυτές καθ' εαυτές

Οι πλημμύρες είναι κάτι απόλυτα φυσιολογικό την εποχή των μουσώνων στην Ταϋλάνδη. Ξεκίνησαν από τα μέσα Ιούνη (δηλαδή πριν 7 ολόκληρους μήνες), και αν και δεν γνωρίζουμε ημερομηνίες (μόνο για ένα εργοστάσιο της WD που χτυπήθηκε τον Οκτώβρη και επανήλθε σε παραγωγή τον Νοέμβρη), μπορούμε να πούμε πως το φαινόμενο μπορεί να είναι υπαρκτό, αλλά πιθανώς όχι στον βαθμό που παρουσιάζεται!

Για όσους δε δεν πιστεύουν σε θεωρίες συνωμοσίας, θα τους υπενθυμίσουμε μια σχετικά πρόσφατη ιστορία, αυτή κάποιων κατασκευαστών μνήμης που επικαλέσθηκαν πριν κάποια χρόνια ζημιές από παρακείμενο σεισμό στα εργοστάσια τους, για να αυξήσουν κατακόρυφα τις τιμές στις μνήμες, με αποτέλεσμα να καταδικαστούν με μεγάλα πρόστιμα αργότερα.

Και πράγματι, όσο υπαρκτές και να είναι οι πλημμύρες, ας αναλογιστούμε πως:

• Τα εργοστάσια των μεγάλων κατασκευαστών δίσκων δεν είναι παραγκούπολες, ούτε φτιαγμένα από άχυρο, ούτε τοποθετημένα σε τρύπες.

• Στην Ταϋλάνδη παράγεται το 25% των δίσκων παγκοσμίως. Όχι το 100%, όχι το 50%, το ένα τέταρτο κύριοι, της παγκόσμιας παραγωγής!

• Πώς είναι δυνατόν τα ασφάλιστρα που αποδίδονται από την καταστροφή π.χ. στην WD να είναι το 1/5 με 1/6 της "εκτιμώμενης" καταστροφής;

Μπορούμε να κατανοήσουμε πως ακόμη και ένα εργοστάσιο να μπορεί να λειτουργήσει, καταστροφές σε υποδομές ή τρίτους συνεργάτες να το κρατάνε πίσω, αλλά μήπως τελικά όλα αυτά είναι δικαιολογίες και υπερβολές γιατί αυτή η πλημμύρα βολεύει φοβερά κάποιους;


Η τροφική αλυσίδα: Το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό

Μετά τις πλημμύρες, οι μεγάλοι κατασκευαστές αρχικά προειδοποίησαν για πιθανά προβλήματα στην διαθεσιμότητα δίσκων. Κανείς δεν τους πήρε στα σοβαρά, ένα φαινόμενο που περιγράφονταν αργότερα από κάποιους αναλυτές κάπως έτσι: "Όταν έγινε το Τσουνάμι στην Ιαπωνία, όλοι αντιδράσαμε υπερβολικά, οπότε με την πλημμύρα στην Ταϋλάνδη, μάλλον συνέβη το ανάποδο, και κανείς δεν αντέδρασε -αν και θα έπρεπε".

Η συνέχεια λοιπόν ήταν πιο δραματική, με συνεχείς ενημερώσεις για μια τραγική κατάσταση στην Ταϋλάνδη, για ελλείψεις μακροπρόθεσμες σε δίσκους, με σενάρια καταστροφής κ.λπ. Επαναλαμβάνω: Η Ταϋλάνδη κατέχει μόλις το 25% της παγκόσμιας παραγωγής δίσκων ενώ πραγματική ενημέρωση για το τί συμβαίνει υπάρχει (ή τουλάχιστον έχουμε βρει εμείς) για εργοστάσια της Western Digital!

Έτσι λοιπόν, η αγορά πληροφορικής άρχισε μεθοδευμένα να σπρώχνεται προς τον πανικό. Και εδώ υπάρχει το δεύτερο μεγάλο κομμάτι υποψίας:

Οι κατασκευαστές ενημέρωσαν πως θα παρέδιδαν χωρίς προβλήματα τα μεγάλα συμβόλαια και τις σταθερές τους προ-παραγγελίες στους μεγάλους κατασκευαστές-συνεργάτες τους, αφήνοντας να εννοηθεί πως οι υπόλοιποι θα πλήρωναν με κάποιο τρόπο την νύφη. Και όντως, π.χ. οι τιμές σε laptops των μαζικών κατασκευαστών δεν έχουν ανέβει! Το πρώτο "στρώμα" συνεργατών λοιπόν, δεν επηρεάστηκε ποσώς.

Το δεύτερο στρώμα, δηλαδή οι μεγάλοι εισαγωγείς εδώ και εκεί, επηρεάστηκαν σε ένα βαθμό, μικρό ή μεγάλο εξαρτώμενοι από την σχέση τους με τους κατασκευαστές δίσκων. Εκεί που όλοι πιέστηκαν δεν ήταν άλλοι από την τελευταία τρύπα του ζουρνά - τα καταστήματα λιανικής (και μαζί τους οι καταναλωτές), που πλήρωσαν το μάρμαρο της "καταστροφής", είτε γιατί οι κατασκευαστές δίσκων τιμολογούσαν πολύ πιο ακριβά στα κανάλια λιανικής, είτε γιατί οι εισαγωγείς προτίμησαν πρώτα να καλύψουν τις δικές τους ανάγκες (συναρμολογούμενα PCs) και μετά να πουλήσουν δίσκους στον υπόλοιπο λαό!!!


Προβλέψεις

Και πάμε στο επόμενο μεγάλο ερώτημα, τον χρόνο ανάκαμψης και εξομάλυνσης της κατάστασης. Αρχικά διαβάσαμε αναλυτές να αναφέρουν πως πλήρη ανάκαμψη θα είχαμε ως τα μέσα του 2012. Κάποιοι από αυτούς είναι αισιόδοξοι, π.χ. το IHS προβλέπει πως η ενίσχυση της παραγωγής σε εργοστάσια εκτός Ταϋλάνδης θα δημιουργήσει το πρώτο τετράμηνο του 2012 υπερπροσφορά και κάθετη πτώση τιμών. Άλλοι αναλυτές πάλι προβλέπουν πως όλο το 2012 θα υπάρχει πρόβλημα και ανωμαλία στην αγορά! Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε πόσα από τα γραφόμενα αυτά είναι πραγματικά. Μπορούμε σίγουρα όμως να νιώθουμε υποψιασμένοι και απορημένοι...


The Intel incident

Καθώς οι σκληροί δίσκοι αποτελούν ένα αναπόσπαστο κομμάτι των περισσότερων σημερινών υπολογιστών, η αύξηση των τιμών και η έλλειψη τους, προκαλεί προβλήματα σε όλη την βιομηχανία, ή τουλάχιστον αυτό υποστήριξε η Intel σε press conference του CEO της, αναφέροντας πως οι επενδυτές θα πρέπει να αναμένουν πτώση στις προβλέψεις κερδοφορίας της εταιρείας. Τόσο η AMD όσο και η NVidia πάντως δεν δείχνουν να συμφωνούν, με την πρώτη ειδικά να διαψεύδει αντίστοιχη πρόβλεψη μέσω τους δικού της CEO. Μήπως για κάποιους η κατάσταση αυτή βόλεψε ως δεκανίκι για να δικαιολογηθεί η δική τους πτώση μεριδίου στην αγορά;


Μπορούν οι πλημμύρες να αποτελέσουν τη απαρχή την παντοκρατορίας των Solid State Drives;

Η αλήθεια είναι πως οι τιμές των SSDs είναι πλέον πολύ κοντά στο να χαρακτηριστούν υποφερτές. Ή τουλάχιστον έτσι δείχνουν σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν, αφού τα 128 GB ενός "γρήγορου" SSD κοστίζουν σήμερα όσο ένας δίσκος 1,5 - 2 TB. Φυσικά υπάρχουν αγορές όπου τα SSD έχουν μεγαλύτερη διείσδυση, όπως τα φορητά μηχανήματα, όπου ζητούμενο δεν είναι η χωρητικότητα αλλά η υψηλή απόδοση.

Μπορεί σήμερα να μην δείχνουν τα SSDs ικανά να αναπληρώσουν το κενό στην αγορά των σκληρών δίσκων, αλλά σίγουρα αυτή τη στιγμή κερδίζουν έδαφος, και όσο οι τιμές των σκληρών δίσκων παραμένουν υψηλές, τόσο δίνουν χρόνο στην αγορά στο να μπει στον πειρασμό να δοκιμάσει την νέα τεχνολογία..


Το κερασάκι στην τούρτα: Δεκεμβριανές μειώσεις εγγυήσεων σε Western Digital και Seagate

Και σαν να μην έφταναν όλα τα στραβά και ανάποδα που ταλαιπωρούν τον καημένο χρήστη, ξαφνικά η WD ρίχνει τις εγγυήσεις σε όλο το εύρος των προϊόντων της, ενώ (ύποπτα) αμέσως ακολούθησε και η Seagate, με τραγικές μειώσεις εγγύησης σε πολλά (πρώην) φθηνά μοντέλα - μειώσεις από 3 χρόνια σε 1 χρόνο, αρχής γενομένης της 30ης Δεκεμβρίου! Δεν θα σταθώ στο ότι η κίνηση αυτή των δύο εταιρειών έχει μυρωδιά lobbying -ελπίζω μόνο το θέμα να μην περάσει στα ψιλά. Εκείνο που με λυπεί είναι πως σε μια εποχή που ο καταναλωτής θα πρέπει να πληρώσει διπλάσια και βάλε για το ίδιο προϊόν, η κατασκευάστρια εταιρεία του, ρίχνει την χαριστική βολή  μειώνοντας την εγγύηση αυτού, δηλαδή πληρώνουμε περισσότερα για να έχουμε λιγότερα!


Επίλογος

Προσωπικά θεωρώ πως η όλη κατάσταση αποτελεί 100% υπαιτιότητα των δύο μεγάλων κατασκευαστών δίσκων, Seagate και WD, γιατί είτε άθελα είτε ηθελημένα, αυτοί δημιούργησαν τόσο την έλλειψη λόγω διαχείρισης εργοστασίων, όσο και γιατί έσπειραν έναν πανικό που πλέον είναι δύσκολο να ελεγχθεί. Επιπρόσθετα δείχνουν να μην έχουν καμία ευαισθησία για τον τελικό καταναλωτή, μειώνοντας συντονισμένα σε μια τόσο δύσκολη εποχή τις εγγυήσεις των προϊόντων τους.

Το ότι οι μαγνητικοί δίσκοι και κατ' επέκταση οι κατασκευαστές τους, αποτελούν τον επόμενο δεινόσαυρο της πληροφορικής, το γνωρίζουμε όλοι. Αν όμως συνεχίσουν να δημιουργούν πρόβλημα στην αγορά με τον τρόπο που λειτουργούν, τότε ο μετεωρίτης που θα τις αφανίσει δια παντός, ίσως δεν αργήσει τόσο πολύ να πέσει -αν δεν έχει πέσει ήδη...


Πηγή: http://oem.gr/main/index.php/apothikeutika-mesa/4627-plimires-tis-taylandis-plimirizoun-me-aplistia-tin-agora-skliron-diskon

http://www.ipc.on.ca/images/resources/privacyintheclouds.pdf

http://tech.in.gr/news/article/?aid=1231149543

http://tech.in.gr/news/article/?aid=1231149735

http://avaaz.org/en/eu_save_the_internet/

http://www.stopacta.info

H παγκοσμίως γνωστή ομάδα Ευρωπαίων χάκερ Chaos Computer Club καταγγέλει ότι η γερμανική αστυνομία έχει σχεδιάσει έτσι το λογισμικό που, υπό όρους και δη, δικαστική εντολή, της επιτρέπει την συνακρόαση διαδικτυακών συνομιλιών ώστε να μπορεί με ευκολία να παρακολουθεί ακόμα και τα τεκταινόμενα στον ίδιο χώρο με τον υπολογιστή του φερόμενου ως ύποπτου χρήστη ενεργοποιώντας κάμερα και μικρόφωνο.

Σύμφωνα με τα όσα καταγγέλει το CCC, οι Αρχές μπορούν να ξεπεράσουν τη δικαιοδοσία τους εάν δεν υπάρχει έλεγχος. Μάλιστα προσθέτουν ότι ο σχεδιασμός του λογισμικού αυτού είναι τόσο φτωχός ώστε θα μπορούσε να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης όχι μόνο από τις Αρχές αλλά και από τρίτους.

Επίσης, αναφέρουν ότι η ανάλυση που έκαναν τους οδήγησε στο συμπέρασμα ότι η κερκόπορτα που ανοίγει ο «δούρειος ίππος» των Αρχών είναι ανοικτή ακόμα και για τη μεταφορά ή τη διαγραφή αρχείων στον υπολογιστή του χρήστη, γεγονός που θέτει υπό αμφισβήτηση την μέθοδο έρευνας που έχουν υιοθετήσει οι Αρχές,  με την άδεια του Ομοσπονδιακού Συνταγματικού Δικαστηρίου, από το 2008.

Διαβάστε πως τεκμηριώνει τους ισχυρισμούς της η ομάδα Chaos Computer Club.

Εντούτοις, το "malware" που υποστηρίζει ότι έχει στα χέρια της η ομάδα δεν έχει επιβεβαιωθεί ότι ανήκει στην γερμανική κυβέρνηση, σύμφωνα με την εταιρεία αντιικού λογισμικού F-Secure, η οποία εξέτασε τον κώδικα και επιβεβαίωσε ότι περιέχει keylogger, δηλαδή καταγράφει ότι πληκτρολογεί ο χρήστης σε σειρά εφαρμογών, όπως στην εφαρμογή διαδικτυακής επικοινωνίας με φωνή, κείμενο ή βίντεο Skype, τον browser Firefox, το πρόγραμμα ανταλλαγής μηνυμάτων MSN Messenger, το ICQ και άλλα. Επίσης επιβεβαίωσε ότι μπορεί να παίρνει screenshot και να καταγράφει συνομιλίες με ήχο.

Πάντως, σύμφωνα με άρθρο στο δικτυακό τόπο faz.net γερμανικής εφημερίδας η ύπαρξη της κερκόπορτας στο trojan της γερμανικής κυβέρνησης είναι γνωστή και έχει συζητηθεί δημοσίως.


Πηγή: http://tech.in.gr/news/article/?aid=1231132416

http://www.cultofmac.com/apple-may-be-invisibly-filtering-your-outgoing-mobileme-email-exclusive

Πηγή: http://maga.gr


Η χώρα μας έστω και με αργούς ρυθμούς (και με αργές ταχύτητες), πέρασε επιτέλους στην εποχή της ευρείας χρήσης του διαδικτύου από τους πολίτες της.

Αυτό θα συμπέρανε κάποιος ότι είναι δείγμα προόδου της χώρας, μιας και τώρα πολλές εργασίες που απαιτούσαν στο παρελθόν χρόνο, κόπο και συνεπώς κόστος τώρα απλουστεύονται γίνονται πιο άμεσες, αξιόπιστες και φθηνότερες.

Γιατί είναι δείγμα πολιτισμού να μπορείς να πληρώνεις τους λογαριασμούς του νερού, του ρεύματος, του τηλεφώνου χωρίς να στήνεσαι σε ουρές, είναι πιο βολικό να υποβάλεις την φορολογική σου δήλωση από το σπίτι σου χωρίς να επισκέπτεσαι τις πολύβουες εφορίες, είναι κέρδος χρόνου να μην χρειάζεται η φυσική σου παρουσία στην τράπεζα προκειμένου επί παραδείγματι να μεταφέρεις χρήματα στον ιδιοκτήτη του ξενοδοχείου που έκλεισες για τις διακοπές σου και πολλά άλλα.

Θα περίμενε λοιπόν κάποιος ότι οι εταιρείες και οι τράπεζες θα ενίσχυαν και θα επέκτειναν την λογική της web εξυπηρέτησης δίνοντας κίνητρα στους καταναλωτές. Γιατί όταν δεν απαιτείται η φυσική παρουσία σου σε μια συναλλαγή, τότε το όφελος που υπάρχει είναι μεγάλο. Συγκεκριμένα:

1) Απαιτούνται λιγότεροι υπάλληλοι – άρα και χαμηλότερο κόστος – για την εξυπηρέτηση των πελατών.
2) Αυξάνεται ο όγκος των συναλλαγών – άρα και τα έσοδα – μιας και οι συναλλαγές μπορούν να πραγματοποιηθούν καθ’ όλη την διάρκεια του 24ωρου.
3) Βελτιώνονται οι συνθήκες εργασίας των εργαζομένων, εφόσον μειώνεται και ο όγκος των πελατών που έχουν να εξυπηρετήσουν. Αυτό προφανώς συνεπάγεται αύξηση της παραγωγικότητά τους.
4) Από την εναλλακτική δυνατότητα web εξυπηρέτησης που μια εταιρεία προσφέρει, ενισχύεται το brand name της.
5) Η εταιρεία που προσφέρει ηλεκτρονική εξυπηρέτηση πληρωμών, προτιμάται έναντι των ανταγωνιστών της που δεν προσφέρουν παρόμοιες υπηρεσίες.

Οι εταιρείες και οι τράπεζες λοιπόν αντί για τους προαναφερθέντες λόγους, να κάνουν έκπτωση στους πελάτες που δεν τις επιβαρύνουν με την φυσική τους παρουσία, αντίθετα τους επιβαρύνουν!

Συγκεκριμένα αναφέρω Τράπεζα (προς το παρόν δεν θα αποκαλύψω το όνομά της) που χρεώνει με 0,85 € τον λογαριασμό της Ε.Υ.Δ.Α.Π. σε περίπτωση που τον πληρώσεις μέσω της web banking υπηρεσία της!

Σε γραπτή ερώτηση που έθεσα προς την Τράπεζα για ποιο λόγο χρεώνει με ένα τέτοιο υπέρογκο ποσό τον εν λόγω λογαριασμό, ενώ για παράδειγμα η χρέωση της ίδιας τράπεζας για την Δ.Ε.Η είναι 0,30 € η απάντηση που έδωσε ήταν ότι «γνωρίζετε ποιες είναι οι χρεώσεις μας πριν προβείτε στην εξόφληση των λογαριασμών».

Σε τηλεφωνική επικοινωνία μου με την διοίκηση της Ε.Υ.Δ.Α.Π. αυτή υποστήριξε ότι δεν έχει κάποιο όφελος από τις χρεώσεις αυτές. Όταν όμως ζήτησα γραπτά την απάντησή της, τότε άρχισαν οι απαντήσεις του στυλ ότι πρέπει να περάσετε από εδώ και να υποβάλλεται αίτηση και άλλα γνωστά Ελληνικά γραφειοκρατικά κολλήματα.

Στο σημείο αυτό βέβαια προκύπτει ηθικό και πρακτικό ζήτημα, μιας και η εταιρεία Ε.Υ.Δ.Α.Π δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι εγώ δεν λαμβάνω κάποια προμήθεια, άρα κακώς με εμπλέκετε. Γιατί κάθε εταιρεία – ιδιαίτερα δε όταν αυτή είναι συμφερόντων του δημοσίου – έχει την υποχρέωση απέναντι σους πελάτες της, να ελέγχει τις τράπεζες για τις χρεώσεις που αυτές τους επιβάλλουν.

Ολοκληρώνοντας τις σκέψεις μου λοιπόν, ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω πως οι ενώσεις καταναλωτών ακόμα δεν έχουν κατανοήσει το μέγεθος του ζητήματος που προκύπτει. Γιατί στην Ελλάδα έχουμε φθάσει στο σημείο αντί να έχουμε έκπτωση για την επιλογή μας να κάνουμε ηλεκτρονικά τις πληρωμές μας, τελικά να παρακαλάμε να έχουμε φθηνότερες χρεώσεις!

Με την πολιτική αυτή που ακολουθούν πολλές εταιρείες και τράπεζες – και που στηρίζεται κυρίως στην αμάθεια και απάθεια των καταναλωτών – σε καμία περίπτωση δεν συμβάλλουν στην πρόοδο της Ελληνικής κοινωνίας, την βελτίωση του εργασιακού τους περιβάλλοντος, στην οικονομική ελάφρυνση των καταναλωτών σε μια δύσκολη για αυτούς περίοδο, στην εκπλήρωση των στόχων της «κοινωνικής ευθύνης» που πρέπει να έχουν.

Πηγή: http://ec.europa.eu/youreurope/citizens/shopping/shopping-abroad/guarantees/index_en.htm

Μορφή .PDF


Guarantees


Two-year guarantee

Wherever you buy goods in the EU, you have two years to request repairs or replacement if they turn out to be faulty or not as advertised. If a product cannot be repaired or replaced within a reasonable time or without inconvenience, you may request a refund or price reduction.
The two-year guarantee period starts as soon as your goods are delivered, and you must inform the seller of the fault within two months of discovering it.
The seller is always liable, and in some EU countries you also have the right to request a remedy from the producer.


Sample story: Non-conformity of goods is not always immediately apparent

Mirek ordered a laptop, which appeared to work well. However, more than a year after buying it, he discovered that it had less memory than it was supposed to have.
Although this problem had not been obvious to him immediately, and the laptop was still functional, it nonetheless did not conform to what was advertised when he bought it. Mirek was therefore able to obtain a refund from the shop.


Additional seller's guarantee

Shops will often offer you a guarantee, either included in the product price or at an extra cost. This does not replace the minimum two-year guarantee, which you still have.
Similarly, if a shop sells you a new product more cheaply on a 'no guarantee' basis, this only means that you don't have any additional protection. You still have two years to seek redress if the product turns out to be faulty or not as advertised.


Sample story: Your two-year guarantee cannot be shortened by a commercial guarantee

Carla bought a hairdryer with a six-month seller's guarantee. 
When it broke after eight months, she took it back to the shop. The shop assistant told her that her guarantee had run out, and that she was not eligible for a refund.
Carla rightly pointed out that she had a full two-year guarantee under EU consumer protection law, and that the seller's six-month guarantee only offered additional protection.


Second-hand goods

In the case of second-hand goods, the buyer and seller can agree to a guarantee period of less than two years, but no shorter than one year. This should be made clear to you at the time of purchase.

Το είδαμε και αυτό!

Το Modem/Router "ΟΝΕ 100 - ONEACCESS NETWORKS" που δίνει η On Telecoms "δεν έχει Firewall και δεν επιτρέπει στον χρήστη να το διαχειριστεί και να το ρυθμίσει, αλλά ρυθμίζεται και ελέγχεται μόνο από την On Telecoms"!

Τουλάχιστον αυτό υποστηρίζει το Τμήμα Εξυπηρετήσεως Πελατών της On Telecoms, το οποίο αρνείται να δώσει εξηγήσεις αλλά και τους κωδικούς προσβάσεως του Modem/Router σε συγκεκριμένο πελάτη, του οποίου ο Server υπέστη καλόβουλη εισβολή από Hackers οι οποίοι δεν έκαναν ζημιά, αλλά εγκατέστησαν κάποιο φαινομενικώς άκακο λογισμικό P2P.

Το παράξενο είναι ότι η κατασκευάστρια εταιρεία του Modem/Router έχει ενσωματώσει Firewall στην συσκευή...

Δεν είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας μίας Οργουελικής πραγματικότητος τύπου "1984", αλλά τεχνολογικό "παράδοξο" στην Ελλάδα του 2011!

Πηγή: http://ec.europa.eu/youreurope/citizens/shopping/shopping-abroad/guarantees/index_en.htm

Μορφή .PDF


Guarantees


Two-year guarantee

Wherever you buy goods in the EU, you have two years to request repairs or replacement if they turn out to be faulty or not as advertised. If a product cannot be repaired or replaced within a reasonable time or without inconvenience, you may request a refund or price reduction.
The two-year guarantee period starts as soon as your goods are delivered, and you must inform the seller of the fault within two months of discovering it.
The seller is always liable, and in some EU countries you also have the right to request a remedy from the producer.


Sample story: Non-conformity of goods is not always immediately apparent

Mirek ordered a laptop, which appeared to work well. However, more than a year after buying it, he discovered that it had less memory than it was supposed to have.
Although this problem had not been obvious to him immediately, and the laptop was still functional, it nonetheless did not conform to what was advertised when he bought it. Mirek was therefore able to obtain a refund from the shop.


Additional seller's guarantee

Shops will often offer you a guarantee, either included in the product price or at an extra cost. This does not replace the minimum two-year guarantee, which you still have.
Similarly, if a shop sells you a new product more cheaply on a 'no guarantee' basis, this only means that you don't have any additional protection. You still have two years to seek redress if the product turns out to be faulty or not as advertised.


Sample story: Your two-year guarantee cannot be shortened by a commercial guarantee

Carla bought a hairdryer with a six-month seller's guarantee. 
When it broke after eight months, she took it back to the shop. The shop assistant told her that her guarantee had run out, and that she was not eligible for a refund.
Carla rightly pointed out that she had a full two-year guarantee under EU consumer protection law, and that the seller's six-month guarantee only offered additional protection.


Second-hand goods

In the case of second-hand goods, the buyer and seller can agree to a guarantee period of less than two years, but no shorter than one year. This should be made clear to you at the time of purchase.

Επειδή το τελευταίο διάστημα η Ε.Π.Κ.ΧΑΝ., έχει δεχτεί αρκετά παράπονα και καταγγελίες από καταναλωτές, οι οποίοι στις αγορές τους αντιμετώπισαν την δυστροπία των επιχειρήσεων για αλλαγή ελαττωματικού προϊόντος... αλλά και να παραπέμπουν τον καταναλωτή στον παραγωγό αυτού ή στον εισαγωγέα προσπαθώντας να μεταβιβάσουν την ευθύνη που έχουν έναντι των καταναλωτών.

Έχει συμβεί σε όλους μας να αγοράσουμε ένα προϊόν και σύντομα να εμφανίσει προβλήματα στη λειτουργία του. Όταν, όμως, ζητήσουμε την επισκευή του χωρίς χρέωση, συμβαίνει ένα παράδοξο φαινόμενο: οι πωλητές και οι υπάλληλοι που ήταν τόσο χαμογελαστοί και καθησυχαστικοί κατά την αγορά του προϊόντος, αλλάζουν πλήρως πρόσωπο! Η πιο συνηθισμένη απάντηση τους είναι πως την τάδε λειτουργία ή το τάδε ελάττωμα «δεν το καλύπτει η εγγύηση».

Αποτέλεσμα; Μας δίνουν τις εξής επιλογές: Είτε να πληρώσουμε για την επισκευή είτε να... ανεχθούμε την ελαττωματική λειτουργία εφ' όρου ζωής. Ωστόσο, δεν είναι μόνο αυτές οι επιλογές μας. Ο Αστικός Κώδικας από το 2002 εναρμονίσθηκε με την ευρωπαϊκή νομοθεσία και μας παρέχει ορισμένα δικαιώματα. Αν και λίγοι άνθρωποι τα γνωρίζουν, στην πραγματικότητα μπορεί να τα ασκήσει ο καθένας από εμάς! Διαβάστε για αυτά, ασκήστε τα και προστατέψτε την τσέπη σας!


1. Πότε ένα προϊόν θεωρείται «ελαττωματικό»;

«Ελαττωματικό» θεωρείται ένα προϊόν, σύμφωνα με τον Αστικό Κώδικα, όταν δεν έχει τις «συμφωνημένες ιδιότητες». Αυτό με απλά λόγια σημαίνει πως όταν αγοράζουμε ένα αντικείμενο, ο πωλητής μας το περιέγραψε ή μας ανέφερε συγκεκριμένες λειτουργίες του ή το διαφήμισε στην τηλεόραση ή τοποθέτησε καρτελάκι επάνω του με τις ιδιότητες του κλπ. Όλες αυτές οι πληροφορίες θεωρούνται «συμφωνημένες ιδιότητες». Αν έστω και μία από αυτές δε λειτουργεί στην εντέλεια, το προϊόν είναι σύμφωνα με το νόμο «ελαττωματικό».


2. Σε ποιον πρέπει να απευθυνθώ αν το προϊόν που αγόρασα είναι ελαττωματικό;

Αν αγοράσατε ένα προϊόν και αποδείχθηκε ελαττωματικό, έχετε τα δικαιώματα του Αστικού Κώδικα αλλά και του Νόμου "περί προστασίας των καταναλωτών" και την ενσωματωμένη κοινοτική οδηγία που αναφέρονται στα δικαιώματα των καταναλωτών, Αυτά μπορείτε να τα ασκήσετε είτε μόνοι σας, προφορικά ή γραπτά,η με την συνδρομή της Ε.Π.Κ.ΧΑΝ, ή άλλης Νόμιμης Ένωσης Καταναλωτών ή μέσω της Γενικής Γραμματείας Καταναλωτή του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης.

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνετε είναι να επισκεφθείτε το κατάστημα αγοράς. Σύμφωνα με το νόμο, αυτοί είναι οι υπεύθυνοι να επανορθώσουν το ελάττωμα, γιατί αυτοί έχουν συνάψει τη «σύμβαση πώλησης» μαζί σας.

Αν για παράδειγμα αγοράσατε από την χ επιχείρηση μία τηλεόραση Sony, αυτός που ευθύνεται για να επανορθώσει το ελάττωμα, είναι η χ επιχείρηση , και όχι η Sony. Άρα, όταν μιλήσετε στους πωλητές της επιχείρησης χ, αν αυτοί σας παραπέμψουν στη Sony, με την αιτιολογία ότι «ο κατασκευαστής παρέχει την εγγύηση και εμείς δεν φέρουμε καμία ευθύνη» αυτό είναι παράνομο! Ο λόγος είναι πως ο νόμος επιβάλλει σε οποιονδήποτε πουλάει κάτι, να αναλαμβάνει την ευθύνη για αυτό που πουλάει, ακριβώς επειδή κερδίζει μέσω αυτού.


3. Αν το προϊόν έχει «εγγύηση» σε ποιον πρέπει να απευθυνθώ;

Την εγγύηση συνήθως την παρέχουν οι κατασκευαστές των προϊόντων, πχ. η sony, η delonghi, η apple κλπ. Υπάρχει η παρανόηση πως αν ο κατασκευαστής μας παρέχει εγγύηση, είμαστε υποχρεωμένοι να απευθυνθούμε σε αυτόν, και όχι στο κατάστημα αγοράς. Αυτό είναι λάθος! Στην πραγματικότητα, η εγγύηση του κατασκευαστή λειτουργεί συμπληρωματικά, δηλαδή αποκτάτε ένα είδος «διπλής προστασίας»: έχετε το «δικαίωμα επιλογής» μεταξύ περισσότερων επιχειρήσεων που είναι και οι δύο υποχρεωμένες να επισκευάσουν το προϊόν.

Ας πάρουμε το παράδειγμα με την ελαττωματική τηλεόραση Sony που αγοράσατε από την χ επιχείρηση Έστω ότι ένα μήνα μετά την αγορά, η τηλεόραση δε λειτουργεί. Επιστρέφετε στην επιχείρηση χ και απαιτείτε να διορθώσουν την τηλεόραση, χωρίς να σας χρεώσουν τίποτα.

Αν σας παραπέμψουν στη Sony, εξηγείστε ευγενικά πως ο νόμος υποχρεώνει τον πωλητή, δηλαδή την χ επιχείρηση να διορθώσει το ελάττωμα. Το αν η Sony παρέχει μία έξτρα εγγύηση είναι θέμα άσχετο και απλά καθιστά εσάς πιο εξασφαλισμένους. Δεν αναιρεί τη νομική υποχρέωση της χ επιχείρησης να διορθώσει το ελάττωμα! Άρα, αν θέλει o η χ επιχείρηση να κάνει χρήση της εγγύησης της Sony, μπορεί με δικά της έξοδα να στείλει την τηλεόραση στην αντιπροσωπεία της Sony. Εσείς, πάντως, δεν οφείλετε να πληρώσετε τίποτα απολύτως!


4. Τι δικαιώματα έχω αν αγόρασα ελαττωματικό προϊόν;

Ο Αστικός Κώδικας (άρθρο 540) προβλέπει πως ο αγοραστής έχει το δικαίωμα:
Α. Να απαιτήσει, χωρίς επιβάρυνσή του, τη διόρθωση ή αντικατάσταση του πράγματος με άλλο
Β. Να μειώσει το τίμημα
Γ. Να υπαναχωρήσει από τη σύμβαση

Με απλά λόγια, συνεχίζοντας το παράδειγμα με την τηλεόραση, πηγαίνετε στην χ επιχείρηση και απαιτείτε να διορθώσουν την τηλεόραση. Αν η διόρθωση δε λύνει το πρόβλημα, μπορείτε να απαιτήσετε να σας την αντικαταστήσουν, δηλαδή να σας δώσουν άλλη τηλεόραση ίδιας μάρκας και μοντέλου.

Αν ισχυρισθούν πως δεν υπάρχει καμία άλλη ίδια τηλεόραση στο κατάστημα, τότε θα ασκήσετε το «δικαίωμα μείωσης του τιμήματος». Αυτό σημαίνει πως έχετε τη δυνατότητα να απαιτήσετε να σας επιστρέψουν ένα τμήμα από τα χρήματα που καταβάλατε, ώστε η νέα αξία να ανταποκρίνεται στην ελαττωματική τηλεόραση.

Αν, όμως, δεν επιθυμείτε να κρατήσετε την ελαττωματική τηλεόραση τότε μπορείτε να ασκήσετε το λεγόμενο «δικαίωμα υπαναχώρησης» από τη σύμβαση. Αυτό σημαίνει πως μπορείτε να πείτε «δηλώνω πως υπαναχωρώ από τη σύμβαση» και να επιστρέψετε την τηλεόραση απαιτώντας να σας επιστρέψουν τα χρήματα.


5. Μέσα σε πόσο χρόνο πρέπει να ασκήσω αυτά τα δικαιώματα;

Στο σημείο αυτό υπάρχουν ίσως οι μεγαλύτερες παρανοήσεις. Ο νόμος δίνει προθεσμία 2 χρόνια για να ασκήσετε όλα τα παραπάνω δικαιώματα. Αυτό σημαίνει πως από το νόμο έχετε εγγύηση απέναντι στο κατάστημα αγοράς για δύο χρόνια!

Πολλά καταστήματα εκμεταλλεύονται την άγνοια των πολιτών και θέτουν διάφορες προθεσμίες που τους ...συμφέρουν και οι οποίες είναι τελείως παράνομες. Πχ.«εγγύηση μόνο για ένα χρόνο», «επιστροφή του προϊόντος μέσα σε 14 μέρες για να σας το αντικαταστήσουμε» κλπ. Αν το κατάστημα ισχυρισθεί κάτι τέτοιο, με ψυχραιμία εξηγείστε πως ο νόμος σας παρέχει τα δικαιώματα για δύο χρόνια και απειλείστε να τους καταγγείλετε.


Για περισσότερη ενημέρωση και καταγγελίες στο τηλέφωνο της Ε.Π.Κ.ΧΑΝ.: 28210 92666.

Η Πρόεδρος της Ένωσης Προστασίας Καταναλωτών Ν. Χανίων,

Ιωάννα Μελάκη


ΠΗΓΗ: http://enosikatanaloton.blogspot.com/2011/01/blog-post_06.html

The Faulty iMac Saga, Chapter 1: The Beginning

The Faulty iMac Saga: Chapter 2, Even Steve Jobs Can't Fix 'Em

The Faulty iMac Saga, Chapter 3: We Have Your Internal Memo, Apple

The Faulty iMac Saga, Chapter 4: Apple Buying Out Customers

The Faulty iMac Saga, Chapter 5: The Moment of Truth

The Conclusion to the Faulty iMac Saga: The Beginning of the Fix

Πολλά καταστήματα πωλούν Μνήμες RAM χύμα (Bulk), χωρίς σφραγισμένο αντιστατικό περίβλημα και χωρίς σφραγισμένη συσκευασία.

Μην αγοράζετε ποτέ αυτές τις μνήμες, διότι δεν γνωρίζετε εάν είναι καινούργιες ή μεταχειρισμένες και δίοτι ενδέχεται να δημιουργήσουν προβλήματα και βλάβες στον υπολογιστή σας.

http://www.defectivebydesign.org/macappstore

Τις τελευταίες 3 εβδομάδες, το γνωστό σε όλους μας ΠΛΑΙΣΙΟ έχει αλλάξει εντελώς την ιστοσελίδα του (http://www.plaisio.gr) από ηλεκτρονικό καταστήμα σε ιστοσελίδα εκθέσεως προϊόντων, τα οποία είναι διαθέσιμα μόνο σε συγκεκριμένα καταστήματα της αλυσίδας.

Πλέον ο επισκέπτης της ιστοσελίδος του ΠΛΑΙΣΙΟΥ περιορίζεται πάρα πολύ όσον αφορά τις επιλογές που έχει γιά διαδικτυακές αγορές ή γιά αγορές μέσω τηλεφωνικής παραγγελίας, εφ' όσον περίπου το 70-80% των προϊόντων τα οποία εκτίθενται στην ιστοσελίδα είναι διαθέσιμα μόνο σε συγκεκριμένα καταστήματα και είναι αδύνατον να αγορασθούν διαδικτυακώς ή τηλεφωνικώς.

Γνωρίζουμε ότι αρκετοί καταναλωτές είναι άκρως δυσαρεστημένοι με αυτή την ακατανόητη αλλαγή.

Είναι αδύνατον να φαντασθούμε τους λόγους που οδηγούν μία εταιρεία σαν το ΠΛΑΙΣΙΟ σε τέτοιες αυτοκαταστροφικές κινήσεις, οι οποίες πλήττουν ανεπανόρθωτα το κύρος της εταιρείας, αλλά εάν αυτό συνεχισθεί οι καταναλωτές εξ ορισμού θα στραφούν αλλού, με ότι και εάν αυτό συνεπάγεται γιά το ΠΛΑΙΣΙΟ.